Mi naro Frank M. Zisku e iscrio thriller e noir chi si isvolghen in sa terra mia, sa Sardinna.
So naschiu in Germania dae babu e mama sardos, totu duos de Durgali, chi fin emigrados po travallare. In Germania so creschiu e apo fatu sas iscolas intas a undich’annos. In su 1985 so arribau a Durgali, inue apo viviu un’annu chin mannai e mannoi, innantis chi torraren peri babu e mama.
Inoghe apo fatu sa vida mia. Apo amigos in medas biddas e unu ligàmene forte chin sa Barbagia, chin sa zente sua, sas usàntzias e sas contraditziones. So sardu, chin orgògliu. Creo in s’indipendentzia de sa Sardinna e in su diritu de su pòpulu nostru a s’autodeterminatzione, a sa libertade de detzìdere su tempus benidore suo: una cunvintzione chi m’acumpanzat dae semper.
Sa terra mia l’apo travicada a pees e in moto, e l’apo esplorada peri suta terra, praticande sa speleologia po carchi annu. So istau pilota de enduro e so appassionau de mototurismu: apo girau una bona parte de s’Europa in moto, a solu e in cumpanzia. Amo su monte, su mare e sos misterios de sa Sardinna. Ma est in su Supramonte chi torro a chircare calicuna cosa chi sento prus mia.
Sighi a mi connòschere +
Conosco sas notes a s’abertu, sos caminos, su passare dae su mare a su monte. Mi piaghet firmare in sos logos archeològicos, mi picare su tempus dae estare in silentziu e meditare. In tzertos logos sento un’energia particulare. Est unu sentire chi porto peri in sas istorias mias.
Mi piaghet sighire sas festas de sas biddas nostras: donniuna at sas usàntzias suas, sos costùmenes, sas credèntzias e unu modu suo de si agatare paris. Amo prus de totu su tempus de su carrasecare, sas màscaras atàvicas de sa Barbagia e s’ària chi si respirat a inghìriu de sos fogos de Sant’Antoni. Sun dies de atòbios, de magasinos abertos e de binu nou: momentos in chi sento galu prus forte su ligàmene chin sa terra mia e chin sa zente sua.
Leggio meda, intre otanta e chentu libros a s’annu. Apo semper iscritu pensamentos e poesias; chin su tempus, sa passione po su thriller e su noir m’at portau a chircare un’istoria prus longa de contare.
Sa morte de babu meu, cando aia bint’annos, at signau sa vida mia in su profundu. Mama mia Lina m’est semper istada acanta: at fatu medas sacrifìtzios e m’at azudau meda. A issa depo una gratitùdine manna.
Frade meu Juanni at set’annos prus pagu de me e bivet dae tempus innedda dae sa Sardinna. Tenimus su matessi sentire de su torrare: peri issu, cando arribat, sentet su bisòngiu de respirare a fundu s’ària de domo. Mi piaghet pensare chi siat calicuna cosa chi babu nostru nos at lassau e chi sighit a nos tènnere unidos.
In sos annos apo affrontau peri tempos diffìtziles po sa salude, in sos cales s’iscritura at agatau semper prus ispàtziu. In trìulas de su 2025 apo cumintzau su caminu chi, in treighe meses, at dau forma a un’istoria pustis partzida in duos romanzos: S’umbra de su Supramonte e S’umbra de su sambene.
Cando iscrio, mi appassionat prus de totu intrare in sa mente de sos personàgios e contare sos ligàmenes intre sas pessones. Su misteriu picada forma peri dae sos logos chi conosco, dae su chi mi faghen sentire cando los travico.
In sos libros meos b’at sa Sardinna chi vivo donnia die: fiera, cumplessa, prena de bellesa e de difficultades. Cherzo contare sa zente sua, sas traditziones e sas contraditziones, paris chin cussu sentidu de su misteriu chi tzertos logos sighin a mi dare.