FRANK M. ZISKUTHRILLER & NOIR
Durgalesu Italiano Deutsch English Français Español BCMS

DURGALI · BARBAGIA · SARDINNA

Donnia terra
at un’umbra.
Sa mia contat.

Jeo so Frank M. Zisku. Iscrio thriller e noir in sa terra chi conosco, intre sos silentzios de su Supramonte e sos ligàmenes chi aunin sas vidas.

Intra in sas istorias mias
ISTORIAS DE ZENTE. SECRETOS DE FAMILIA.01 / SU MUNDU MEU

SOS ROMANZOS

Duos libros.
Un’istoria chi lassat su sinnu.

Dae su Supramonte a sos secretos de una familia.
Su caminu de Elias Mereu, intre beridade e ligàmenes de sambene.

Copertina de S’umbra de su Supramonte de Frank M. Zisku — Anteprima de sa copertina in durgalesu
Fotografia originale © Valentina Spanu

LIBRU I · THRILLER NOIR

S’umbra de su
Supramonte

Anteprima de sa copertina in durgalesu

Su sambene de su passau non si iscantzellat. Irvetat.

Leghe sa sinossi

Cando Elias Mereu fuit dae Mamujada po torrare a cumintzare una vida noa in Durgali, creet de aer lassau a palas sa violentzia chi at distrutu sa familia sua. Ma in su coro de sa Barbagia su tempus non istudat sos dèbitos de sambene.

Intre su silentziu de su Supramonte, sos caminos de Tiscali, sas golas de su Flumineddu e sos montes de Mamujada, donnia issèberu ispinghet a Elias cara a unu destinu dae inue paret chi non potzat fuire.

In una terra inue sa lege de s’Istadu si intrecciat chin cussa prus antiga de s’onore, sa beridade at semper unu pretziu.

Copertina de S’umbra de su sambene de Frank M. Zisku — Anteprima de sa copertina in durgalesu

LIBRU II · THRILLER NOIR

S’umbra de su
sambene

Anteprima de sa copertina in durgalesu

Una fotografia. Una tzertesa chi cumintzat a tremare.

Leghe sa sinossi

Po undich’annos, Elias Mereu at cretiu chi babu suo e frade suo fin mortos po una faida. Pustis, una fotografia betza faghet tremare cussa tzertesa.

In sa domo de familia, in Mamujada, un’aposentu cuau bardat màscaras nieddas, ammentos de cando fit pitzinnu e documentos de una rapina de tempus passau. Sighende cussas marcas intas a Durgali, Elias iscoprit cantu li aiant cuau sas pessones in chie fidaiat.

Calicunu lu ispiat. Sas cartas isparin. Chie ischit sa beridade cumintzat a aer timoria.

A costazu suo, Roberta chircat rispostas chena atzetare àteras faulas. Ma donnia iscoberta acostat a Elias a un’issèberu: faghere lughe subra sa morte de sos caros suos o lassare chi su sambene issoro nde rechèrgat galu.

MI PRESENTO

Frank
M. Zisku.

Sas raighinas mias.
Sa boghe mia.

NASCHIU IN GERMANIA
RAIGHINAS IN DURGALI
ISTORIAS IN SU SUPRAMONTE

Mi naro Frank M. Zisku e iscrio thriller e noir chi si isvolghen in sa terra mia, sa Sardinna.

So naschiu in Germania dae babu e mama sardos, totu duos de Durgali, chi fin emigrados po travallare. In Germania so creschiu e apo fatu sas iscolas intas a undich’annos. In su 1985 so arribau a Durgali, inue apo viviu un’annu chin mannai e mannoi, innantis chi torraren peri babu e mama.

Inoghe apo fatu sa vida mia. Apo amigos in medas biddas e unu ligàmene forte chin sa Barbagia, chin sa zente sua, sas usàntzias e sas contraditziones. So sardu, chin orgògliu. Creo in s’indipendentzia de sa Sardinna e in su diritu de su pòpulu nostru a s’autodeterminatzione, a sa libertade de detzìdere su tempus benidore suo: una cunvintzione chi m’acumpanzat dae semper.

Sa terra mia l’apo travicada a pees e in moto, e l’apo esplorada peri suta terra, praticande sa speleologia po carchi annu. So istau pilota de enduro e so appassionau de mototurismu: apo girau una bona parte de s’Europa in moto, a solu e in cumpanzia. Amo su monte, su mare e sos misterios de sa Sardinna. Ma est in su Supramonte chi torro a chircare calicuna cosa chi sento prus mia.

Sighi a mi connòschere

Conosco sas notes a s’abertu, sos caminos, su passare dae su mare a su monte. Mi piaghet firmare in sos logos archeològicos, mi picare su tempus dae estare in silentziu e meditare. In tzertos logos sento un’energia particulare. Est unu sentire chi porto peri in sas istorias mias.

Mi piaghet sighire sas festas de sas biddas nostras: donniuna at sas usàntzias suas, sos costùmenes, sas credèntzias e unu modu suo de si agatare paris. Amo prus de totu su tempus de su carrasecare, sas màscaras atàvicas de sa Barbagia e s’ària chi si respirat a inghìriu de sos fogos de Sant’Antoni. Sun dies de atòbios, de magasinos abertos e de binu nou: momentos in chi sento galu prus forte su ligàmene chin sa terra mia e chin sa zente sua.

Leggio meda, intre otanta e chentu libros a s’annu. Apo semper iscritu pensamentos e poesias; chin su tempus, sa passione po su thriller e su noir m’at portau a chircare un’istoria prus longa de contare.

Sa morte de babu meu, cando aia bint’annos, at signau sa vida mia in su profundu. Mama mia Lina m’est semper istada acanta: at fatu medas sacrifìtzios e m’at azudau meda. A issa depo una gratitùdine manna.

Frade meu Juanni at set’annos prus pagu de me e bivet dae tempus innedda dae sa Sardinna. Tenimus su matessi sentire de su torrare: peri issu, cando arribat, sentet su bisòngiu de respirare a fundu s’ària de domo. Mi piaghet pensare chi siat calicuna cosa chi babu nostru nos at lassau e chi sighit a nos tènnere unidos.

In sos annos apo affrontau peri tempos diffìtziles po sa salude, in sos cales s’iscritura at agatau semper prus ispàtziu. In trìulas de su 2025 apo cumintzau su caminu chi, in treighe meses, at dau forma a un’istoria pustis partzida in duos romanzos: S’umbra de su Supramonte e S’umbra de su sambene.

Cando iscrio, mi appassionat prus de totu intrare in sa mente de sos personàgios e contare sos ligàmenes intre sas pessones. Su misteriu picada forma peri dae sos logos chi conosco, dae su chi mi faghen sentire cando los travico.

In sos libros meos b’at sa Sardinna chi vivo donnia die: fiera, cumplessa, prena de bellesa e de difficultades. Cherzo contare sa zente sua, sas traditziones e sas contraditziones, paris chin cussu sentidu de su misteriu chi tzertos logos sighin a mi dare.

SA TERRA MIA

«Sa Sardinna,
po la cumprèndere,
la depes bivere.»

Amo biazzare. Ma una de sas cosas prus bellas de donnia biazu est torrare a domo. Cando isbarco in su portu o esso dae s’aeroportu, e galu prus cando m’acosto a sa zona mia, mi benit naturale respirare a fundu. Sento su profumu de sa Sardinna: sa murta, sas èliches, sa mata mediterrànea. Acanta a su mare arribat forte su fragu dessu sale. Est su fragu de domo.

M’ammento de sos rientros dae sa Germania, intre sos annos Setanta e Otanta, in cussas naes betzas. Cando arribàimus a domo, babu meu respiraiat a fundu e li beniant sos ocros lùchidos. Fit torrau. Pustis de medas annos de travallu duru in fàbrica, at chèrfiu torrare in Sardinna. Una tzertesa l’aiat: cherìat chi sa vida sua finiret in domo sua, in sa terra sua, in mesu a sa zente sua. Cando est torrau, s’est dedicau a sa terra e a sa binza. Cussa terra est pustis passada a nois e galu oe bardat sas olìas nostras. Cussu respiru e cussos ocros lùchidos los ammento galu.

Forsis su modu meu de sentire su torrare benit pròpiu dae issu. Est bellu partire, connòschere àteros logos, ma est bellu peri torrare a respirare cust’ària.

Bìvere in un’ìsula cheret narrere connòschere peri sa distantzia e sas difficultades. Ma cussu isolamentu nos at fatu creativos, fortes, capatzes de agatare sa bia nostra.

Est gai chi sento sa zente mia: dura a foras, chin su coro tèneru. S’ospitalidade barbarichina est calicuna cosa chi conosco chin sas amistades, sas domos e sas pessones. Cando cunquistas sos coros nostros, iscopris cantu ischimus dare.

FRANK M. ZISKU